Relikwie Betlejem: Sacra Culla, pieluszki i grota Narodzenia

Od groty Narodzenia po Świętą Kołyskę — poznaj historię najważniejszych relikwii związanych z Bożym Narodzeniem, ich translacje między Betlejem a Rzymem oraz ciekawostki, które fascynują wiernych i historyków.

Grota Narodzenia i Bazylika Narodzenia Pańskiego

Najstarszym świadectwem jest Grota Narodzenia w Betlejem, czczona już w II wieku. To tu, według tradycji, narodził się Jezus. W 326 r. św. Helena, matka cesarza Konstantyna, poleciła budowę monumentalnej Bazyliki Narodzenia Pańskiego, która do dziś jest jednym z najstarszych czynnych kościołów świata. Ciekawostką jest, że bazylika przetrwała najazdy perskie w VII wieku, ponieważ na jej mozaikach widniały postacie Mędrców w perskich strojach.

Sacra Culla – Święta Kołyska

Relikwia Żłóbka, zwana Sacra Culla lub Cunabulum Domini, składa się z pięciu drewnianych listew: cztery mają długość ok. 70 cm, a piąta 80 cm. Badania potwierdzają, że drewno pochodzi z klonu palestyńskiego i liczy ok. 2000 lat.

Relikwia trafiła do Rzymu prawdopodobnie w VII wieku, kiedy patriarcha Jerozolimy św. Sofroniusz przekazał ją papieżowi Teodorowi I. Od tego czasu przechowywana była w Bazylice Santa Maria Maggiore. W 2019 r. część relikwii powróciła do Betlejem, do kościoła św. Katarzyny, co było wydarzeniem o ogromnym znaczeniu duchowym.

Ciekawostka: w 2007 r. świat obiegła wiadomość, że deseczki wymagają pilnej konserwacji. Miliony wiernych były zaskoczone, że relikwia w ogóle istnieje i jest dostępna do badań.

Pieluszki Jezusa: czym są, skąd pochodzą i dlaczego są czczone

Według tradycji, w Betlejem czczono także pieluszki Jezusa, wspomniane w Ewangelii św. Łukasza: „Owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie”. Choć materialne świadectwa pieluszek nie zachowały się w tak spektakularnej formie jak Sacra Culla, przekazy mówią o ich obecności w lokalnym kulcie i pielgrzymkach. Symbolizowały one prostotę i ubóstwo narodzin Mesjasza, co miało ogromne znaczenie teologiczne.

Pod pojęciem pieluszek Jezusa rozumie się materiał (tkaniny do owijania niemowlęcia), który zgodnie z tradycją był użyty przy narodzinach w Grocie Narodzenia. W historii kultu część wspólnot wspomina ich obecność jako relikwii związanych z Bożym Narodzeniem, obok czci oddawanej Żłóbkowi (Sacra Culla) i miejscu narodzenia.

Wierni przybywający do Groty Narodzenia modlą się, rozważając tajemnicę Wcielenia. Cześć dla pieluszek Jezusa — nawet gdy ma wymiar przede wszystkim symboliczny — kieruje uwagę na codzienną bliskość Boga, który przychodzi w prostocie. W tradycji liturgicznej motyw pieluszek pojawia się w kolędach, homiliach i nabożeństwach okresu Bożego Narodzenia.

Znaczenie i autentyczność

Autentyczność relikwii była wielokrotnie badana. W przypadku Sacra Culla potwierdzono wiek drewna i jego palestyńskie pochodzenie. Jednak niezależnie od wyników badań, relikwie pełnią rolę sakralnych znaków pamięci, które łączą wiernych z tajemnicą Wcielenia. Ich obecność w Betlejem i Rzymie pokazuje, jak chrześcijaństwo od początku budowało więź między miejscem narodzin Chrystusa a centrum Kościoła.

Ciekawostki historyczne

• Orygenes już w 248 r. pisał o grocie i żłóbku w Betlejem jako miejscu czci.
• Relikwie przetrwały liczne wojny i najazdy, m.in. dzięki opiece mnichów i papieży.
• W średniowieczu Sacra Culla była celem pielgrzymek równym grobowi św. Piotra w Rzymie.
• Współczesne badania konserwatorskie ujawniły, że drewno jest kruche i wymaga stałej ochrony.